Zapraszam Ciebie do wzięcia udziału w Uzdrawiającym Rytuale Wedyjskim Linga Pudźa oraz Pudźy do Boskiej Matki.
Rytuał, czy też bardziej szamańska Pudźa w tradycji indyjskiej, na zdrowie własne, dobre finanse, pomyślność, zdrowie bliskich, dobry związek, pomyślność w związku, przyciągnięcie dobrego męża albo dobrej żony, pomyślność w przedsięwzięciach lub interesach, szczęście osobiste, rozwój duchowy i osobisty, szczęście rodzinne, pomyślność w sprawach sądowych, uwolnienie od problemów, jak i wiele innych intencji, które mogą Ciebie dotyczyć.
Rytuał pełni rolę wstawiennictwa dla Ciebie i twojej intencji u Bóstwa do jakiego jest kierowany. Rytuał prowadzony jest przez kapłana w tradycji wedyjskiej i stanowi stały element religii hinduistycznej praktykowanej od przynajmniej kilkunastu tysięcy lat, a w niektórych regionach nawet od ponad 20 tysięcy lat. Osoba prowadząca rytuał błogosławiona jest do tej pracy przez Oświeconych Mistrzów.
Zgłoś swoją intencję lub problem z jakim chcesz sobie poradzić i uświadcz błogosławieństw wedyjskiej Pudźy.
Przyjmuję zgłoszenia na intencyjne rytuały do Lingamu oraz rytuały do Boskiej Matki.
Poniżej możesz trochę poczytać zarówno o Lingamie, jak i Bogini.
Zapraszam do kontaktu
Pudziari Ramaniti
telefon: 533766743 lub 791898858
e-mail: lingapuja@gmail.com lub puckjoga@gmail.com
Czym jest Lingam ?
„Linga właściwie Lińgam – Linga, Shiva linga w Sanskriti: लिङ्गं liṅgaṃ – symboliczny obiekt kultu religijnego dla śiwaitów. Dosłowne tłumaczenie pojęcia to „znak”, „przejaw”, „symbol”, „pieczęć”, „stworzenie”. W najstarszych tekstach śiwaizmu linga obrazowana jest jako Pierwotne Kosmiczne Jajo z którego powstaje cały wszechświat i wszystkie stworzenia. Najbardziej dla celów kultowych cenione są lingamy materializowane przez świętych i awatarów, zwykle w kształcie jajowatym oraz stworzone naturalnie siłami natury, np. otoczaki znalezione w świętych rzekach Indii.
W wersji kultowej w świątyniach Boga Śiwa i Bogini Śakti Lingam to pionowo ustawiony słup zaokrąglony u góry na podstawce odprowadzającej wodę z rytuałów obmywania charakterystycznych dla liturgii hinduistycznej. Linga podobnie jak i naczynia z ogniem ofiarnym stanowią centralną część ołtarza w hinduskich świątyniach Boga i Bogini (Śiwa i Śakti). Budowę, znaczenie i oprawę liturgiczną lingamów opisują dokładnie teksty „Linga Purana” – część PURAN – świętych pism hinduistycznych, pierwotnie dostępnych jedynie dla zdeklarowanych wiernych. Linga to w Indii i Nepalu symbol kultu Najwyższego Boga.
W metodach jogi i tantry wizualizuje się trzy lingamy – jajowate czy wazopodobne naczynia skupiające siły i energię ducha wewnątrz ciała.
- Swajambhu Lingam, ciemno-granatowy, znajduje się u podstawy tułowia i uważany jest za zbiornik energii witalnej, kojarzony z witalnością, długowiecznością, łonem i narządami rozrodczymi.
- Bana Lingam to złota linga wewnątrz piersi w obszarze fizycznego serca, kojarzona z mądrością, intuicją i religijną żarliwością. Trzeci lingam to
- Itara Linga, biała linga potocznie zwana „trzecim okiem”, uważana za źródło mocy paranormalnych jak jasnowidzenie i podobne.
Potoczne na Zachodzie wyobrażenia lingamu jako fallusa (męski) czy jaja (żeński) pochodzą głównie od chrześcijańskich badaczy kultury indyjskiej i mają charakter skojarzeniowy, a nie merytoryczny. Przykładowo, Abhinawagupta (X wiek e.ch.) w tantrycznym traktacie „Tantra-Aloka” (Światło Tantry, wers 5.54) tak wyjaśnia znaczenie pojęcia lingamu: „Ten cały wszechświat jest rozpuszczany w tym (lingamie), i ten cały wszechświat jest postrzegany jako przebywający w tym lingamie!” Linga jest rozumiana raczej jako kształt geometryczny superprzestrzeni w której zawiera się cały fizyczny kosmos i bardzo trudno ten symbol kojarzyć z męskim członkiem.
Indyjski epos „Mahabharata” (wers 12.195.15) wyjaśnia, że lingam to ciało wędrującej duszy, kształt w jakim dusza wędruje pomiędzy kolejnymi wcieleniami. Stąd teozofowie przejęli termin linga-śarira (dosłownie: lingamowe ciało) i konsekwentnie tłumaczą to pojęcie jako tak zwane „ciało eteryczne„.
Duchowa Kultura Lingamu
Jako lingamów do celów kultowych w domach używa się naturalnych otoczaków o kształcie elipsoidalnym, symetrycznym znalezionych z indyjskich rzekach uważanych i czczonych jako święte. Uważa się, że taki kształt oddaje obraz początkowy wszechświata w jego stanie potencjalnym przed ekspansją, rozszerzaniem. Hindusi wierzą, że posiadanie lingamu w domu lub noszenie przy sobie jako amuletu zapewnia szczęście i powodzenie życiowe.
W Indii i Nepalu jest 12 głównych świątyń śiwaickich z wielkimi lingamami jako centralnym ołtarzem, jednak ich zwiedzanie bywa utrudnione ze względu na generalny zakaz wchodzenia do tych świątyń ludziom nie praktykującym kultu Boga Śiwa i Bogini Śakti. Himalajska świątynia Kedhara-Natha jest dostępna tylko w sezonie letnim od kwietnia do września z uwagi na swoje położenie wysoko w górach i ciężkie zimy. Kult lingamu oraz boga Śiwa stwierdzono naukowo w wykopaliskach z Mohendżodaro i Harappa, stąd słusznie jest uznawany jako najstarsza forma religijności w obszarze panindyjskim.
Ślady kultury duchowej Lingamu widoczne są na całym świecie, na wszystkich kontynentach, chociaż najlepiej zachowały się w Indii i Tybecie, gdyż jest to ślad pierwotnej religii Jedynego, Najwyższego Boga, Pana Śiwa, Jahwah, Allāh, Brahmana czy Mahādeva. Lingamy w charakterze ołtarza można spotkać i w Mongolii i na Rusi, w Polsce, Grecji czy Hiszpanii, w Indonezji i w Afryce, gdyż kult Boga i znajomości kształtu Wszechświata są znane Mędrcom ludzkości od początku istnienia.
Słupy z czterema twarzami lub dwoma głowami na końcu, takie jak posąg Świętowita ze Zbrucza to właśnie dokładnie są duże posągi w kształcie Lingamu, podobnie jak słupy Tengri w Mongolii czy obeliski ku czci Boga Jahwah w Palestynie. Oczywiście Lingamy zmaterializowane czy zrodzone przez Siddhów mają duchową Moc niezależną od ich energizowania modlitwami wiernych w wypadku Lingamo-podobnych posągów czy konstrukcji, chociaż nierdzewny słup lingamiczny w Indii zdaje się być stworzony gdzieś w Niebiosach i przywieziony na Ziemię przez wyższe, kosmiczne Istoty.
Na Ziemi żyje jakieś 4 tysiące Mistrzów Niebiańskich tytułowanych rangą Bhagawan, którzy potrafią materializować oraz rodzić Lingamy, jednak tylko nieliczni z nich robią to nieomal publicznie, na oczach licznych uczniów i wielbicieli, choć pisma wedyjskie polecają tę zdolność utrzymywać w tajemnicy przed światem z uwagi na boskość i najwyższą świętość ceremonii materializacji lingamu – znaku Boga dla ludzi. Uważa się,że mistrzowie mający zdolność materializacji lingamu są największymi świętymi żyjącymi na ziemi, wysłannikami Boga.
Lingam i Zbawienie
Lingam jest symbolem Absolutu (Brahmana), świata Jedni, Jedności, z którego wyłania się wielość, różnorodność. Kontemplując Lingam możemy odkryć, poznać wszystkie tajemnice Wszechświata. Jest tak dlatego, że wszystko w naturze jako swoją matrycę, prawzór ma Lingam. Nie istnieje nic w tym naszym Wszechświecie co w swej najsubtelniejszej strukturze, wibracji nie byłoby Lingą! To ona, Linga właśnie stanowi „podstawę” budowy naszego Wszechświata (Brahmandy). Tak więc kontemplacja Lingi jest jak Brama do świata Ducha.
Rysowane obrazy Lingamu to naukowe rzuty przekroju budowy Wszechświata w czasie od jego powstania, poprzez całą ewolucję Kosmosu, aż do zaniku Wszechświata w pierwotnym punkcie, w Bindhu – pierwotnej kropli która pulsuje! Lingam to kształt materialny całego Ducha Kosmosu, jednak zrzutowany z wielowymiarowego oryginału w trójwymiarową przestrzeń jako symboliczne „złote jajko” rodzone przez wielkich Awatārów w całej historii ludzkości.
Oglądanie na własne oczy manifestacji Lingamu materializowanego przez świętych czy awatarów przynosi ogromne błogosławieństwo – albowiem każdy, kto zobaczy wyłaniający się z ust czy dłoni Mistrza Lingam na własne oczy, zostaje uwolniony z kołowrotu narodzin i śmierci, czyli nie będzie musieć inkarnować więcej na Ziemi. Oczywiście, błogosławieństwo to działa jedynie na tych, którzy Mistrzowi i Aśramowidochowają fundamentalnej wierności i nigdy już nie porzucą Guru – Dawcę Lingamów!
Weda i Purany zalecają pewną ezoteryczność i ostrożność w pokazywaniu Siddhi manifestowania Lingamów, gdyż osoby pomawiające Mistrza o jakieś kuglarstwo czy oszustwo raczej nigdy już nie wyjdą ze światów Piekieł, podobnie zresztą jak wszyscy ci, którzy opuszczą takiego Mistrza w czasie jego starości czy choroby.
Moce Siddhi, szczególnie związane z ukazywaniem Lingamów mają wielką moc selekcjonowania ludzi w zależności od ich reakcji i postawy tak wobec Mistrza jak i zjawiska, a granicą rozdzielenia biegnie pomiędzy Zbawieniem a Unicestwieniem w Piekłach. Zagwarantowanie Wyzwolenia nie oznacza, że w praktyce wszystkie osoby, które oglądały manifestacje Lingamu nie pojawią się w inkarnacji fizycznej ponieważ Bodhisattwowie, którzy przychodzą z własnej woli na Ziemię przyjdą z pewnością by dokończyć swą pracę Zbawiania Ludzi, Wyzwalania istot żyjących na Ziemi w okowach materialnych więzów.
Podążając do Boga Drogą Powrotu pamiętać należy o praktykowaniu mantramu „Om Namah Śiwāya!” oraz o Linga-Pudżach w poniedziałki wieczorem czy w wieczór przed każdym Nowiem Księżyca! Wierzenia Wschodu powiadają, że bez czci dla Boga Śiwa w postaci lingamu nie ma zbawienia.
Linga Pudźa
Kapłani śaivita (śiwaizmu) sprawują kult Lingamu, regularnie odprawiając Pudże (nabożeństwa), tradycyjne Abiszekamy (obmywania) i inne ceremonie. Podstawowym składnikiem rytu jest woda i mantra, a w wielkich pudżach odprawianych m.in. w Święto Mahāśiwaratri używanych jest 16 składników, takich jak Vibhūti, Kum-kum, mleko, woda różana, miód. Każdy ze składników ma swoje symboliczne znaczenie, jak Vibhūti, symbolizując Łaskę Boga (Pana Śiwa), a Kum-kum dobrobyt materialny i błogosławieństwo.
W każdym rytuale oczywiście intonuje się specjalne mantramy i pieśni duchowe (bhadźany). Cała zaś Pudża jest stosunkowo prostą metodą odnalezienia Sacrum, gdzie wszystkie nasze zmysły są zaangażowane. Oczy śledzą uważnie wszystko to, co się dzieje z Lingamem, śledzą wszystkie czynności Pudżari (Kapłana). Usta śpiewają mantramy, uszy słuchają dźwięków mantramów, pieśni, dzwonków. Nos wącha zapach kadzidełek, palonej kamfory – symbolizującej doszczętnie spalenie ego (małej jaźni) w ogniu mądrości. Pozwala nam to na całkowitą koncentrację na Jednym, Jedynym Bogu i Jego Mocy Duchowej.
Świątyniach Boga, Pana Śiwa, po rytuale Kapłan błogosławi zebranych Lingamem, najczęściej kładąc Lingam na szczycie głowy! Błogosławi się w imieniu Śiwa-Śakti (Shiwa-Shakti) i w imieniu Awatāra, który Lingam zmaterializował. Błogosławieństwo Lingamem ma potężną Moc, gdyż uwalnia z chorób na poziomie fizycznym, psychicznym i duchowym, uwalnia od karmana. Mówi się, że błogosławieństwo Lingamem jest przyjęciem w Opiekę przez Boga Śiwa na drogę powrotu do Boga!
W dawnych czasach Lingayati (strażnicy/strażniczki) Lingamu czasem błogosławili wybrane osoby tylko raz na całe ich życie. Takie błogosławieństwo jest traktowane jako duchowa inicjacja. Stąd warto dobrze się wewnętrznie przygotować do chwili błogosławieństwa Lingamem, by móc ją przeżyć w skupieniu i by móc potem wracać wspomnieniami do tej chwili tak, aby prowadziła nas ścieżką samorealizacji. Każdy, kto przyjmuje błogosławieństwo Lingamem czy uczestniczy w pudży, powinien w miarę regularnie praktykować mantram Chwały Boga: „Om Namah Śiwāya!” Jest to oczywista praktyka duchowa dla każdego człowieka, który próbuje przybliżyć się do Boga i w żadnym przypadku nie należy jej pomijać!”
Kim jest Boska Matka w kulturze hinduistycznej?
„Dewi, Śakti, Bogini – devanagari: देवी – imię, którym nazywane są często wszystkie bóstwa żeńskie panteonu hinduistycznego, jako różne aspekty tej samej bogini. Dewi często uważana jest za główne bóstwo na równi z Wisznu i Śiwą. Jest bóstwem dobrotliwym, lub traktowana jest całkowicie niezależnie, a wówczas górę biorą jej groźniejsze aspekty w postaci Durgi i Kali. Dewi i jej różne postacie czczona jest w odłamie hinduizmu zwanym śaktyzmem.
Szczyt współczesnego kultu Dewi, inaczej Śakti (Mocy) w Indiach przypadł na średniowiecze co wiązało się z rozkwitem tantryzmu. Później jednak jej kult zaczął coraz bardziej tracić popularność na rzecz wisznuizmu. Jednak, razem z geograficznym rozprzestrzenianiem się tantryzmu z Indii na północny wschód różne przedstawienia Dewi (ale w zmienionej postaci) do Tybetu, Chin, a nawet do Japonii, a także do państw Azji Południowo-Wschodniej. Obecnie w Indiach śaktyjski kult Dewi najbardziej żywy jest głównie w Indiach wschodnich – Assam i Bengal, na wsiach, gdyż na ogół każda wieś czci swą ulubioną formę Dewi).
Kult Bogini, Dewi, Śakti – w jej rozmaitych formach – jest głównym nurtem religijności Indii. Jednym z najstarszych symboli Bogini jest trójkąt. Najbardziej znanym imieniem Bogini jest Amba, kojarzona z małżonką Boga Śiwa oraz z najjaśniejszą gwiazdą z gromady Plejad na zachodzie zwaną Alcyonem.
Każdy nurt hinduizmu współczesnego ma swoją postać Bogini, śiwaizm czci boginię Parvati (Parwati), wisznuizm boginię Lakshmi (Lakszmi), a brahmaizm boginię Sarasvati (Saraswati).
Śiwaizm używa tradycyjnie dziesięć forma Bogini, Dewi jako dziesięciu aspektów mocy i mądrości Bóstwa.”
„Śakti (hin. शक्टि, en. Shakti )- małżonka Śiwy, rodzaj siły, energii, pierwiastek żeński, występuje pod czterema głównymi postaciami: Parwati, Durga, Kali i Uma. Słowo „Śakti” dosłownie oznacza „moc”, „siłę”, „potęgę” i używane jest potocznie w znaczeniu natchnienia, inspiracji, charyzmy, intensywnej aktywności, witalności. Śakti jako Bogini jest spersonifikowaną żeńską połówką Boga-Absolutu. W kulturze religijnej Indii, boska para Śiwa i Śakti stanowią zasady nierozłączne i wzajemnie się równoważące, stanowiąc całość Bóstwa.
Śakti inaczej zwana jest Kundalini, szczególnie w tekstach tantrycznych, a tantra to w istocie najstarsza odmiana religii i duchowości indyjskiej, w której kult Bogini, Śakti jest najliczniejszy. Najważniejsze dzieła kanoniczne śaktyzmu tyczące kultu Bogini to Kaula-Dźńana-Nirmaja, Siddhasiddhanta-Paddhati, Laghu-Joga-Waszisztha oraz Dewibhagawata-Purana. Mandala żeńskich form (ucieleśnień) Śakti jako małżonki Boga Śiwa obejmuje dziesięć postaci wymienianych w Śiwa-Puranach: Mahā-Kālī, Tārā, Śiwā (r.ż ma długie „a” na końcu), Śzodaśī, Bhairawī, Ćinnamastā, Dhūmāwatī, Bhagalāmukhī, Mātangī, Kamalā. Oprócz tych form istnieje jeszcze kilka innych jak już wspomniane cztery główne czy pierwsza dama w postaci Satī, która zainicjowała ogniowe rytuały oczyszczenia i samoofiarowania.
Wyróżnia się wiele rodzajów Śakti jako mocy czy energii twórczej z których trzy najbardziej podstawowe to:
- Krija-Śakti czyli żeńska moc działania, siła aktywnego życia
- Ićcza-Śakti czyli siła czy moc woli, siła postanowienia, dotrzymywanie zobowiązań
- Dźńana-Śakti czyli moc mądrości, potęga zrozumienia i wiedzy
Typowe modlitwy -mantry do Bogini Śakti to:
- Om Śaktyai Namah! – Boskiej Potędze Chwała!
- Om Parwatyai Namah! – Boskiej Dobrotliwości Chwała!
- Om Mahā-Kālyai Namah! – Bogini Wielkiego Czasu i Śmierci Chwała!
W południowej Indii najbardziej czczoną formą Śakti jest Śri Lalita Dewi uznawana za najwyższą formę osobową małżonki Śiwa-Kameśwara:
- Om Śri Lalityai Namah!
Ogólnie o każdej formie Bogini religia hinduistyczna w każdym swym nurcie wyraża się bardzo ciepło jako o Boskiej Matce czy Mateczce, odpowiednio: Ma, Amma, Amba czy Ambika. Czczone są kobiety w roli Guru – nauczycielek i przewodniczek życia duchowego uznawane za emanacje czy wcielenia różnych form Bogini, których szerzej można naliczyć kilka tysięcy, chociaż klasyfikowane są w mandalach.”
Rytuały - Medytacje Jogi - Warsztaty Ezoteryczne na Pomorzu 